Hi there!

I just thought this article is worth sharing from one of my favorite
opinion writers in the Philippines.

There's The Rub : Carless
Updated 00:41am (Mla time) Sept 23, 2004
By Conrado de Quiros
Inquirer News Service

Editor's Note: Published on page A14 of the September 23, 2004 issue of
the Philippine Daily Inquirer


I SAW my friend Jack Yabut on the ANC television channel last Monday. He
was plugging for the World Carless Day, which is tomorrow. Like Earth Day
and No Smoking Day, World Carless Day means to draw attention to a bane, in
this case smog and traffic caused by motor vehicles, and to find ways to
lessen it.

Jack himself had several suggestions -- organizing car pools, taking
public transport (chief of them the overhead Metro Rail Transit and Light
Rail Transit), biking, and walking to the office or home if they are not too
far off. The trick is to take things one step at a time, he said, but to do
them with some regularity. Maybe you can take public transport once a week,
quite apart from your car-ban day. You do that regularly, it becomes a
habit, and habits make for attitudinal changes.

Asked what inspired him to take up this crusade, Jack said that honestly
it wasn't lofty heroism but plain self-interest. He wants to breathe
reasonably clean air, a fact that has become less and less possible in Metro Manila today.
His concern is not exaggerated. I myself have a graphic image of Metro
Manila's pollution in my head. I was on an out-of-town trip one summer's day
some years ago, and as usual I took the dawn flight. I do that because I can
no longer tolerate traffic, it wastes my time and frays my nerves. The plane
had just taken off and I could see gray light breaking in the east. Then to
my surprise, I saw a line streaking across the horizon just above the
sleeping city. Everything below it was dark as soot and everything above it
was clear as sky. It took some moments for me to realize what that line was.
It was where the smog began, or rose up to. It startled me to realize I
lived in the very depths of that dark soot. I was glad I was leaving it, if
only temporarily.

The biggest contributor there are, of course, the motor vehicles. And
private cars -- however more efficient their exhausts are compared to those
of buses and jeepneys -- are the main culprit. That is so because of their
sheer inefficiency in ferrying one or two persons from Point A to Point B at
any given time compared to buses and jeepneys and trains that haul a horde
of bedraggled carcasses over the same time and space. Private cars are also
easily the biggest contributor to traffic by the same token. Too much space,
too few people.

I myself drive, but I feel no small pangs of conscience when I see
tricycles and buses groaning with human cargo. I still get pissed off when
the tricycles ply the main roads, holding up traffic for the faster
vehicles, and the buses block my path, particularly in the part of the SM
mall that leads out to EDSA highway (a simple problem the half dozen or so
traffic aides there can't seem to solve); but the recognition I am lugging
my sole carcass over some distance while they are doing so hundreds of them
gives me pause.

I do take the MRT, as I've said in an earlier column, going to Makati, at
least on the occasions I am persuaded to go there. It is not my favorite
part of the metropolis; Manila is, for reasons that have nothing to do with
Atienza. It is not merely that I manage to escape the huge parking lot known
as Edsa-one of the joys of taking the Metro Rail Transit is looking down at
all the cars not moving below and knowing you are not there -- it is that I
manage to escape the cares of finding a place to park in the huge
non-parking lot known as Makati City. Jack is right: Sometimes, enlightened
self-interest does the trick.

I know the arguments that have been raised against public transport.
Mainly, that it sucks. It is crowded, it is slow and it is a pickpocket's or
holdup man's paradise. The argument is not without merit, although, like the
issue of leaving the country and working abroad, it is a chicken-and-egg
tangle. The solution is itself the problem. We leave the country, the
country gets worse, others find more reason to leave it. We buy more and
more cars, public transport is left to the dogs or the poor, we buy more and
more cars. And kill ourselves -- and our children -- with lung problems.

Or cancer: Haven't you noticed that's been on the rise over the years? But
that's another story.

Clearly, government must do its job of improving public transport. Chief
of them by running more trains. Omar Lopez had an interesting letter the
other day (Inquirer, Sept. 21, 2004) saying we are the only country on Earth
that doesn't have a decent train system and enumerating the many merits of
having one. Chief of them making travel easier to and from the provinces,
thereby decongesting Metro Manila.

I've said the same thing a number of times. The problem isn't the
demonstrable lack of merit of trains, it is the demonstrable lack of will of
government. The one thing that stands formidably in its way is the car
lobby, which includes the sellers of cars, gasoline, tires and other
car-related products as well as the public officials, elective or
appointive, who corner funds with which to build substandard, or even
non-existent, roads and bridges.

Government must do its job, but we have to do ours, too. Cars aren't just
a means of transport in this country, they are a state of mind. They carry
with them a culture -- a "car culture" -- that has our urban dwellers agog
over Ford's invention. Jack is right, too about taking things one step at a
time. Literally, in the case of walking. That is something by the way you
learn when you visit Europe and other countries: though their dwellers live
far more luxuriously than we do, they have not forgotten how to walk. Their
own car culture has not wrecked their walking culture. A fellow Filipino
once complained to me in one such sojourn: "Don't they ever think of having
tricycles here?" No, my dear, they don't. Which is why they live far more
luxuriously than we do.

Carless is not the end of the world. It's just the start of it.

jour Voiture-libre
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Bonjour là !

J'ai juste pensé que cet article vaut la peine de partager d'un de mes auteurs
préférés d'opinion aux Philippines.

Il y a la bande de frottement : Carless
a mis à jour septembre 23, 2004 de 00:41 AM (temps de Mla)
par la note du rédacteur de service
de nouvelles de Conrado de

Quiros Inquirer : Édité à la page A14 de la question du 23 septembre 2004
de l'investigateur quotidien philippin


J'AI VU mon ami Jack Yabut sur le canal de télévision d'ANC le lundi passé. Il
branchait pour le jour de Carless du monde, qui est demain. Comme le jour de la terre
et le jour, les moyens non fumeurs de jour de Carless du monde d'appeler l'attention à un fléau, dans
ces brouillard enfumé de cas et trafic provoqués par des véhicules à moteur, et sur des manières de trouvaille
de le diminuer.

Jack lui-même a eu plusieurs suggestions -- piscines de organisation de voiture, prenant
le transport en commun (le chef de elles le passage et la lumière aériens de rail de métro
clôturent le passage), faisant du vélo, et marchant au bureau ou à la maison si elles ne sont pas éteintes trop
lointaines. Le tour est de prendre à des choses une mesure à la fois dit-il mais de les faire
avec une certaine régularité. Peut-être vous pouvez prendre le transport en commun une fois par semaine,
tout à fait indépendamment de votre jour de voiture-interdiction. Vous faites que régulièrement, ce devient
une habitude, et les habitudes se dirigent vers les changements attitudinaux.

Demandé ce qui l'ont inspiré prendre cette croisade, Jack dit qu'honnêtement
ce n'était pas héroisme élevé mais intérêt plat. Il veut respirer
l'air raisonnablement propre, un fait qui est devenu de moins en moins possible dans la métro Manille aujourd'hui.
Son souci n'est pas exagéré. I moi-même ont une image graphique de la pollution
de Manille de métro dans ma tête. J'étais en d'un jour d'un été de dehors-de-ville voyage
il y a quelques années, et comme d'habitude je prenais le vol d'aube. Je fais que parce que je peux
plus ne tolérer le trafic, il perd mon temps et frange mes nerfs. L'avion
avait juste décollé et je pourrais voir la lumière grise rodage l'est. Alors
à ma surprise, j'ai vu une ligne strier à travers l'horizon juste au-dessus
de la ville de sommeil. Tout au-dessous de lui était tout foncée que la suie et tout au-dessus de lui
étaient claires comme ciel. Cela a pris quelques moments pour que je réalise ce qu'était cette ligne.
Il était où le brouillard enfumé a commencé, ou s'est levé jusqu'à. Il m'a effrayé pour réaliser que j'
ai vécu dans les profondeurs mêmes de cette suie foncée. J'étais heureux je le laissais, si
seulement temporairement.

Le plus grand contribuant là sont, naturellement, les véhicules à moteur. Et
voitures privées -- de quelque manière que plus efficace leurs échappements sont comparés à ceux
des autobus et des jeepneys -- sont le coupable principal. C'est ainsi en raison de leur
inefficacité fine en transportant en bac un ou deux personnes du point A pour diriger B
à n'importe quelle heure donnée comparée aux autobus et les jeepneys et les trains qui transportent une horde
d'excédent souillé de carcasses le mêmes temps et espace. Les voitures privées sont également
facilement le plus grand contribuant au trafic du même coup. Trop d'espace,
trop peu de personnes.

I moi-même commande, mais moi ne sentent aucune petite douleur de conscience quand je vois
des tricycles et des autobus gémissant de la cargaison humaine. J'obtiens toujours pissé outre de quand
les tricycles manient les routes principales, retardant le trafic pour les véhicules
plus rapides, et les autobus bloquent mon chemin, en particulier dans la partie du mail
de SM cela mène dehors à la route d'EDSA (un problème simple la demi-douzaine ou ainsi
des aides du trafic là ne peut pas sembler résoudre) ; mais l'identification je supporte
ma carcasse unique au-dessus d'une certaine distance tandis qu'ils font ainsi les centaines d'eux
me donne la pause.

Je prends le MRT, comme j'ai dit dans une première colonne, s'attaquant à Makati,
à mineurs aux occasions que je suis persuadé d'aller là. Ce n'est pas ma partie
préférée de la métropole ; Manille est, pour les raisons qui n'ont rien à faire avec
Atienza. Ce n'est pas simplement que je parviens à échapper au sort énorme de stationnement connu
sous le nom d'Edsa-one des joies de prendre le passage de rail de métro regarde vers le bas
toutes voitures ne se déplaçant pas ci-dessous et en vous connaissant ne soyez pas là -- c'est que je
parviens à échapper aux soins de trouver un endroit au parc dans le sort
énorme de non-stationnement connu sous le nom de ville de Makati. Jack a raison : Parfois, l'intérêt
éclairé fait le tour.

Je sais les arguments qui ont été augmentés contre le transport en commun.
Principalement, cela qu'il suce. Il est serré, il est lent et c'est un paradis du voleur à la tire
ou d'homme de holdup. L'argument n'est pas sans mérite, bien que, comme
la question de partir du pays et de travailler à l'étranger, ce soit un embrouillement
de poulet-et-oeuf. La solution est elle-même le problème. Nous partons du pays,
le pays devient plus mauvais, d'autres trouvons plus de raison de la laisser. Nous achetons plus et
plus de voitures, le transport en commun est laissé aux chiens ou les pauvres, nous achetons plus et
plus de voitures. Et tuez-vous -- et nos enfants -- avec des problèmes de poumon.

Ou cancer : Avez-vous noté qui est ont été sur l'élévation au cours des années ? Mais
c'est une autre histoire.

Clairement, la nécessité de gouvernement font son travail d'améliorer le transport en commun. Le chef
de eux en courant plus s'exerce. Omar Lopez a eu une lettre intéressante
l'autre jour (investigateur, septembre. 21, 2004) indiquant nous sommes le seul pays sur terre
qui n'a pas un système décent de train et énumérer les nombreux mérites
de avoir un. Chef de eux facilitant le voyage à et des provinces,
métro decongesting de ce fait Manille.

J'ai dit la même chose un certain nombre de fois. Le problème n'est pas
le manque démontrable de mérite des trains, il est le manque démontrable de volonté
de gouvernement. L'une chose qui se tient formidable de sa manière est l'entrée
de voiture, qui inclut les vendeurs des voitures, de l'essence, des pneus et d'autres
produits voiture-connexes aussi bien que les fonctionnaires publics, électif ou
électif, qui acculent les fonds avec lesquels pour construire inférieur, ou même
inexistante, des routes et des ponts.

La nécessité de gouvernement font son travail, mais nous devons faire le nôtre, aussi. Les voitures ne sont pas simplement
un moyen de transport dans ce pays, elles sont un état d'esprit. Ils portent
avec eux une culture -- une « culture de voiture » -- cela a notre invention finie enthousiasmée
de Ford d'habitants urbains. Jack a raison, trop au sujet de prendre à des choses une mesure
à la fois. Littéralement, dans le cas de la marche. C'est quelque chose d'ailleurs que vous
apprenez quand vous visitez l'Europe et d'autres pays : bien que leurs habitants de phase
bien plus luxueusement que nous, ils n'ont pas oublié comment marcher. Leur
propre culture de voiture n'a pas détruit leur culture de marche. Un Philippin de camarade
a par le passé porté plainte à moi dans un tel séjour : « Ne pensent-ils jamais à avoir
des tricycles ici ? « Non, mon cher, ils pas. Ce qui est pourquoi elles vivent bien
plus luxueusement que nous.

Carless n'est pas l'extrémité du monde. Il est juste le début de lui.

día Coche-libre
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¡Hi allí!

Acabo de pensar que este artículo vale el compartir a partir del uno de mis escritores
preferidos de la opinión en las Filipinas.

Hay la frotación: Carless
puso al día de sept. el 23 de 2004 de 00:41 (tiempo de Mla)
por la nota del redactor del servicio
de noticias de Conrado de

Quiros Inquirer: Publicado en la página A14 de la aplicación del 23 de septiembre de 2004
el investigador diario filipino


VI a mi amigo Gato Yabut en el canal de la televisión de ANC el lunes pasado. Él
tapaba para el día de Carless del mundo, que es man#ana. Como día de la tierra
y día, medios de no fumadores del día de Carless del mundo de dibujar la atención a una perdición, en
esta niebla con humo del caso y tráfico causados por los vehículos de motor, y a las maneras del hallazgo
de disminuirlo.

Gato mismo tenía varias sugerencias -- piscinas de organización del coche, llevando
transporte público (el jefe de ellas el tránsito y la luz de arriba del carril del metro
cerca tránsito con barandilla), biking, y caminar la oficina o a casa si no son demasiado
lejanos apagado. El truco es tomar a cosas una medida a la vez, él dijo, pero hacerlos
con una cierta regularidad. Usted puede tomar quizá transporte público una vez por semana,
absolutamente aparte de su día de la coche-interdicción. Usted hace que regularmente, se convierte en
un hábito, y los hábitos hacen para los cambios attitudinal.

Pedido qué le inspiró a que tomara esta cruzada, Gato dicho que honesto
era no heroísmo alto sino interés propio llano. Él desea respirar
el aire razonablemente limpio, un hecho que ha llegado a ser cada vez menos posible en el metro Manila hoy.
Su preocupación no se exagera. I mismo tiene una imagen gráfica de la contaminación
de Manila del metro en mi cabeza. Era en día de un verano de la hacia fuera-de-ciudad viaje un
hace algunos años, y como de costumbre tomé el vuelo del amanecer. Hago que porque puedo
tolerar no más tráfico, pierde mi tiempo y se rae los nervios. El plano
acababa de sacar y podría ver la luz gris el adaptación el este. Entonces
a mi sorpresa, vi una línea el rayarse a través del horizonte apenas sobre
la ciudad el dormir. Todo debajo de él era tan oscuro que el hollín y todo sobre él
eran claros como cielo. Tomó algunos momentos para que realice cuáles era esa línea.
Era donde la niebla con humo comenzó, o se levantó hasta. Me asustó para realizar que
viví en las mismas profundidades de ese hollín oscuro. Estaba alegre yo lo dejaba, si
solamente temporalmente.

El contribuidor más grande allí es, por supuesto, los vehículos de motor. Y
coches privados -- al menos más eficiente sus extractores se comparan a los
de autobúses y de jeepneys -- es el culpable principal. Eso está así que debido a su
ineficacia escarpada en el transporte en barca uno o dos personas del punto A para señalar B en
cualquier hora dada comparada a los autobúses y los jeepneys y los trenes que acarrean un horde
del excedente bedraggled de las caparazones el mismo tiempo y espacio. Los coches privados son también
fácilmente el contribuidor más grande al tráfico de la misma manera. Demasiado espacio,
demasiados pocos gente.

I mismo impulsión, pero yo no siente ninguna punzada pequeña de la conciencia cuando veo
los triciclos y los autobúses que gime con el cargo humano. Todavía consigo pissed de cuando
los triciclos manejan los caminos principales, soportando el tráfico para los vehículos
más rápidos, y los autobúses bloquean mi trayectoria, particularmente en la parte de la alameda
del SM ése conduce hacia fuera a la carretera de EDSA (un problema simple la media docena o así que
los ayudantes del tráfico allí no puede parecerse solucionar); pero el reconocimiento estoy arrastrando
mi caparazón única sobre una cierta distancia mientras que están haciendo así que los centenares de ellos
me dan pausa.

Llevo el MRT, como he dicho en una columna anterior, yendo Makati, en
lo menos en las ocasiones que me persuaden ir allí. No es mi parte
preferida de la metrópoli; Manila está, por las razones que no tienen nada hacer con
Atienza. No es simplemente que manejo escapar la porción enorme del estacionamiento conocida
como Edsa-one de las alegrías de tomar el tránsito del carril del metro estoy mirando abajo
todos los coches que no se mueven abajo y conociéndole no esté allí -- es que
manejo escapar los cuidados de encontrar un lugar al parque en la porción
enorme del no-estacionamiento conocida como ciudad de Makati. Gato tiene razón: A veces, el interés propio
aclarado hace el truco.

Sé las discusiones que se han levantado contra transporte público.
Principalmente, eso que aspira. Se aprieta, es lento y es un paraíso del pickpocket
o del hombre de la interrupción. La discusión no está sin mérito, aunque, como
la aplicación salir del país y el trabajo al extranjero, es un enredo
del pollo-y-huevo. La solución es sí mismo el problema. Salimos del país,
el país conseguimos peores, otros encontramos más razón de dejarla. Compramos más y
más coches, el transporte público se deja a los perros o los pobres, compramos más y
más coches. Y mátese -- y nuestros niños -- con problemas del pulmón.

O cáncer: ¿Usted notó que es han estado en la subida sobre los años? Pero
ésa es otra historia.

Claramente, la necesidad del gobierno hace su trabajo de mejorar transporte público. El jefe
de ellos funcionando más entrena. Omar Lopez tenía una letra interesante
el otro día (investigador, sept. 21, 2004) diciendo somos el único país en la tierra
que no tiene un sistema decente del tren y enumeración de los muchos méritos
del tener uno. Jefe de ellos que hacen recorrido más fácil a y desde las provincias,
metro de tal modo decongesting Manila.

He dicho la misma cosa un número de veces. El problema no es
la carencia demostrable del mérito de trenes, él es la carencia demostrable de la voluntad
del gobierno. La una cosa que está parada formidable de su manera es el el pasillo
del coche, que incluye a vendedores de coches, de la gasolina, de neumáticos y de otros
productos coche-relacionados así como los funcionarios, electivo o
appointive, que arrinconan los fondos con los cuales construir inferior al nivel normal, o aún
no existente, caminos y puentes.

La necesidad del gobierno hace su trabajo, pero tenemos que hacer el nuestros, también. Los coches no son justos
un medio de transporte en este país, ellos son un estado de la mente. Llevan
con ellos una cultura -- una “cultura del coche” -- eso tiene nuestra invención excesiva agog
de Ford de los habitantes urbanos. Gato tiene razón, también sobre tomar a cosas una medida
a la vez. Literalmente, en el caso de caminar. Ése es algo a propósito que usted
aprende cuando usted visita Europa y otros países: aunque sus habitantes vivos
que nosotros lo hacen lejos más lujosamente, no se han olvidado de cómo caminar. Su
propia cultura del coche no ha arruinado su cultura que caminaba. Un filipino del compañero
se quejó una vez a mí en un tal sojourn: ¿“No piensan siempre en tener
triciclos aquí? “No, mi estimado, no. Cuál es porqué él vive lejos
más lujosamente que.

Carless no es el extremo del mundo. Es justo el comienzo de él.

giorno Automobile-libero
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Hi là!

Ho pensato appena che questo articolo valesse la pena di ripartirsi da uno dei miei produttori
favoriti di opinione nelle Filippine.

Ci è lo sfregamento: Carless
ha aggiornato settembre 2004 di 00:41 (tempo di Mla) 23
dalla nota del redattore di servizio
di notizie del Conrado de

Quiros Inquirer: Pubblicato alla pagina A14 dell'emissione del 23 settembre 2004
dell'investigatore quotidiano filippino


HO VISTO il mio amico Jack Yabut sulla scanalatura della televisione di ANC ultimo lunedì.
Stava tappando per il giorno di Carless del mondo, che è domani. Come il giorno della terra
ed il giorno del NO-, i mezzi fumanti di giorno di Carless del mondo attirare attenzione ad un bane,
in questi smog di caso e traffico causati in autoveicoli e sui sensi del ritrovamento
diminuirlo.

Jack egli stesso ha avuto parecchi suggerimenti -- stagni d'organizzazione dell'automobile, prendendo
trasporto pubblico (capo di loro il transito e la luce ambientali della guida del Metro
rotaia il transito), biking ed ambulante all'ufficio o a casa se non sono troppo
lontani fuori. Il trucco è di prendere a cose una misura alla volta, egli disse, ma di farli
con una certa regolarità. Forse potete prendere il trasporto pubblico una volta alla settimana,
abbastanza oltre al vostro giorno di automobile-divieto. Fate che regolarmente, si trasforma in
in un'abitudine e le abitudini si dirigono verso i cambiamenti attitudinali.

Chiesto che cosa lo hanno ispirato prendere questo crusade, Jack detto che onestamente
era non heroism alto ma interesse personale normale. Desidera respirare
l'aria ragionevolmente pulita, un fatto che è diventato sempre meno possibile in Metro Manila oggi.
La sua preoccupazione non è esagerata. I io stesso ha un'immagine grafica di inquinamento
de Manila del Metro in mia testa. Ero giorno dell'estate della fuori-de-città sul viaggio di un
determinati anni fa e come di consueto ho preso il volo di alba. Faccio che perché posso
più non tollerare il traffico, spreca il mio tempo e sfilaccia i miei nervi. L'aereo
aveva decollato appena e potrei vedere la luce grigia rompermi nell'est. Allora con
la mia sorpresa, ho visto una linea striarmi attraverso l'orizzonte appena sopra
la città di sonno. Tutto sotto esso era per quanto la fuliggine e tutto sopra esso siano
scura chiari come cielo. Mi ha occorr determinati momenti affinchè realizzi che cosa quella linea era.
Era dove lo smog ha cominciato, o è aumentato fino a. Startled me per realizzare che
ho vissuto nelle profondità stesse di quella fuliggine scura. Ero felice io stavo lasciandolo, se
soltanto temporaneamente.

Il contributore più grande là è, naturalmente, gli autoveicoli. Ed
automobili riservati -- per quanto più efficiente i loro scarichi sono confrontati a quelli
dei bus e dei jeepneys -- è il colpevole principale. Quello è in modo da a causa della loro
inefficienza pura nel ferrying una o due persona da punto A per indicare la B
a tutto il dato tempo confrontato ai bus e jeepneys e treni che trasportano un horde
dell'eccedenza bedraggled delle carcasse lo stessi tempo e spazio. Gli automobili riservati sono facilmente
inoltre il contributore più grande a traffico nella stessa maniera. Troppo spazio,
troppo poca gente.

I io stesso azionamento, ma io non ritiene piccoli pangs della coscienza quando vedo
i tricicli ed i bus che gemo con il carico umano. Ancora ottengo orinato fuori di quando
i tricicli maneggiano le strade principali, ostacolanti il traffico per i veicoli
più veloci ed i bus ostruiscono il mio percorso, specialmente nella parte del centro commerciale
di MP quello conduce fuori alla strada principale di EDSA (un problema semplice la mezza dozzina o in modo da
aiutanti di traffico là non può sembrare risolvere); ma il riconoscimento sto tirando
la mia sola carcassa sopra una certa distanza mentre stanno facendo in modo da i centinaia di loro
mi danno la pausa.

Prendo il MRT, come ho detto in una colonna più in anticipo, andante a Makati,
a minimi nelle occasioni che sono persuaso di andare là. Non è la mia parte
favorita del metropolis; Manila è, per le ragioni per cui ha niente a che fare con
Atienza. Non è soltanto che riesco a fuoriuscire il lotto enorme di parcheggio conosciuto
come Edsa-one delle gioie di presa del transito della guida del Metro sto guardando giù
tutti gli automobili che non si muovono sotto e conoscendoli non sia là -- è che
riesco a fuoriuscire le cure di individuazione del posto al parco nel lotto
enorme di non-parcheggio conosciuto come la città di Makati. Jack è di destra: A volte, l'interesse personale
chiarito fa il trucco.

Conosco le discussioni che sono state sollevate contro trasporto pubblico.
Pricipalmente, quello che succhia. Si ammucchia, è lento ed è un paradise dell'uomo
di arresto o del pickpocket. La discussione non è senza merito, anche se, come
l'emissione di lasciare il paese e di funzionamento all'estero, è un groviglio
dell'pollo-e-uovo. La soluzione è in se il problema. Lasciamo il paese,
il paese otteniamo più difettosi, altri troviamo più motivo lasciarlo. Compriamo più e
più automobili, il trasporto pubblico è lasciato ai cani o i poveri, compriamo più e
più automobili. Ed uccida -- ed i nostri bambini -- con i problemi del polmone.

O cancro: Avete notato che è sono stati sull'aumento nel corso degli anni? Ma
quella è un'altra storia.

Chiaramente, il mosto di governo fa il relativo lavoro di migliorare il trasporto pubblico. Il capo
di loro facendo funzionare più addestra. Omar Lopez ha avuto una lettera interessante
l'altro giorno (investigatore, settembre. 21, 2004) dicenti siamo l'unico paese su terra
che non ha un sistema decent del treno ed enumerazione dei molti meriti
di avere uno. Capo di loro che rendono corsa più facile a e da le province,
Metro quindi decongesting Manila.

Ho detto la stessa cosa un certo numero di volte. Il problema non è
la mancanza dimostrabile di merito dei treni, esso è la mancanza dimostrabile di volontà
del governo. L'una cosa che si leva in piedi arduo nel relativo senso è l'ingresso
dell'automobile, che include i venditori degli automobili, della benzina, delle gomme e di altri
prodotti automobile-relativi così come i funzionari, elettivo o
appointive, che accantonano i fondi monetari con cui costruire inferiore alla media, o persino
inesistente, strade e ponticelli.

Il mosto di governo fa il relativo lavoro, ma dobbiamo fare il nostro, anche. Gli automobili non sono giusti
un mezzi di trasporto in questo paese, sono un dichiarare della mente. Trasportano
con loro una coltura -- “una coltura dell'automobile„ -- quello ha nostra invenzione eccessiva agog
del Ford degli abitanti urbani. Jack è di destra, ugualmente circa la presa a cose dell'una misura
alla volta. Letteralmente, nel caso del camminare. Quella è qualcosa a proposito che
impariate quando visitate Europa ed altri paesi: benchè i loro abitanti in tensione
dei noi molto più luxuriously, non si sono dimenticati come camminare. La loro
propria coltura dell'automobile non ha rovinato la loro coltura ambulante. Un Filipino del collega
ha sporto querela una volta a me in un tale sojourn: “Non pensano mai ad avere
tricicli qui? “No, il mio caro, non. Quale è perchè vivono molto
più luxuriously di.

Carless non è l'estremità del mondo. È giusto l'inizio di esso.

Auto-freier Tag
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Hallo dort!

Ich dachte gerade, daß dieser Artikel wert ist, von einem meiner Lieblingsmeinung
Verfasser in den Philippinen zu teilen.

Es gibt die Unebenheit: Carless
aktualisierte 00:41 morgens (Mla Zeit) Sept. 23, 2004
durch Anmerkung des Conrado de
Quiros Inquirer

Informationsdienst-Herausgebers: Veröffentlicht auf Seite A14 der 23. September 2004 Ausgabe
des philippinischen täglichen Nachforschenden


SAH ICH meinen Freund Jack Yabut auf der ANC Fernsehenführung letzter Montag. Er
verstopfte für den WeltCarless Tag, der Morgen ist. Wie Masse Tag
und NO- rauchender Tag, WeltCarless Tagesmittel, Aufmerksamkeit zu einem Fluch, in diesem
Fallsmog und in Verkehr verursacht durch Kraftfahrzeuge und auf Entdeckungweisen zu lenken,
ihn zu vermindern.

Jack selbst hatte einige Vorschläge -- organisierende Autolachen, die öffentlichen
Transportmittel nehmend (Leiter von ihnen die obenliegende Metro-Schiene Durchfahrt und das Licht
befördern Durchfahrt) mit der Eisenbahn und fahren rad, und gehen zum Büro oder nach Hause, wenn sie nicht aus zu
weit sind. Der Trick ist, Sachen einen Schritt auf einmal zu unternehmen, sagte er, aber sie
mit etwas Gleichmässigkeit zu tun. Möglicherweise können Sie öffentliche Transportmittel, durchaus abgesehen von
Ihrem Autoverbot Tag einmal wöchentlich nehmen. Sie tun, daß regelmäßig, es eine Gewohnheit
wird, und Gewohnheiten bilden für attitudinale änderungen.

Gebeten um um was ihn anspornten, diesen Kreuzzug aufzunehmen, Jack gesagt, daß ehrlich
es nicht erhabener Heroism aber normales Eigeninteresse war. Er möchte recht
saubere Luft, eine Tatsache atmen, die in der Metro Manila heute weniger und weniger möglich geworden ist.
Sein Interesse wird nicht übertrieben. I selbst haben ein graphisches Bild von Verunreinigung
Metro-Manilas in meinem Kopf. Ich war auf Tag eines Heraus-vonstadtreise ein vor
Sommers einigen Jahren und da üblich ich den Dämmerungflug nahm. Ich tue, daß, weil ich Verkehr
nicht mehr zulassen kann, er meine Zeit vergeudet und meine Nerven ausfranst. Die Fläche
war gerade gestartet und ich könnte graues Licht sehen, den Osten einzulaufen. Dann zu
meiner überraschung, sah ich eine Linie, über dem Horizont gerade über der Schlafen
stadt zu streifen. Alles unter ihm war, Ruß und alles über ihm frei
als Himmel so dunkel auch waren. Es dauerte bestimmte Momente, damit ich verwirkliche, was diese Linie war.
Es war, wo der Smog anfing, oder stieg bis. Es startled mich, um zu verwirklichen, daß ich
in den Tiefen dieses dunklen Russes lebte. Ich war ich ließ es, wenn nur
vorübergehend froh.

Der größte Mitwirkende dort sind selbstverständlich die Kraftfahrzeuge. Und
private Autos -- jedoch leistungsfähiger werden ihre Abgasleitungen mit denen
der Busse und der jeepneys verglichen -- sind der Hauptangeklagte. Das ist also wegen ihrer
blossen Unwirtschaftlichkeit, wenn es ein oder zwei Personen von Punkt A übersetzt, um B auf jede mögliche
gegebene Zeit zu zeigen, die mit Bussen und jeepneys und Züge, die, verglichen wird eine Horde
des beschmutzten Karkasseüberschusses die gleiche Zeit und Raum schleppen. Private Autos sind auch
leicht das größte Mitwirkende zum Verkehr aus dem gleichen Grunde. Zu viel Raum,
too few Leute.

I selbst Antrieb, aber ich glauben keinen kleinen Pangs der Gewissenhaftigkeit, wenn ich Dreiräder
und Busse ächzend mit menschlicher Ladung sehe. Ich erhalte noch weg von pissed, wenn
die Dreiräder die Hauptstraßen ausüben und Verkehr für die schnelleren Träger
halten und die Busse meinen Weg blockieren, besonders im Teil des Inspektion
Malls führt der heraus zu EDSA Landstraße (ein einfaches Problem das halbe Dutzend oder also
Verkehr Adjutanten dort kann nicht scheinen zu lösen); aber die Anerkennung zerre ich
meine alleinige Karkasse über irgendeinem Abstand, während sie tun, also Hunderte von ihnen
mir Pause gibt.

Ich nehme Makati das MRT, wie ich in einer früheren Spalte gesagt habe und gehe, an
wenigen bei den Gelegenheiten, die ich überzeugt werde, dort zu gehen. Es ist nicht mein Lieblings
teil der Hauptstadt; Manila ist, aus Gründen, die nichts haben, mit Atienza
zu tun. Es ist nicht bloß, daß ich handhabe, dem sehr großen Parkenlos zu entgehen, das als
Edsa-one der Freuden am Nehmen der Metro-Schiene Durchfahrt bekannt ist, betrachte unten
allen Autos, die nicht unten bewegen und Sie kennend, nicht dort seien Sie -- es ist, daß ich
handhabe, den Obacht des Findens eines Platzes zum Park im sehr großen Nichtparken
Los zu entgehen, das als Makati Stadt bekannt ist. Jack hat Recht: Manchmal tut
erleuchtetes Eigeninteresse den Trick.

Ich kenne die Argumente, die gegen öffentliche Transportmittel angehoben worden sind.
Hauptsächlich das, das es saugt. Es wird gedrängt, ist es langsam und es ist ein Paradies des Taschendiebs
oder des Holdupmannes. Das Argument ist nicht ohne Verdienst, obgleich, wie die
Ausgabe das Land auswärts von verlassen und von arbeiten, es eine Huhn-undei Verwicklung
ist. Die Lösung ist selbst das Problem. Wir verlassen das Land, das
Land erhalten schlechter, andere finden mehr Grund, ihn zu lassen. Wir kaufen immer mehr
Autos, werden öffentliche Transportmittel die Hunde überlassen, oder die Armen, kaufen wir immer mehr
Autos. Und töten Sie sich -- und unsere Kinder -- mit Lungenflügelproblemen.

Oder Krebs: Nicht beachteten Sie, das gewesen auf dem Aufstieg über den Jahren ist? Aber
die ist eine andere Geschichte.

Offenbar erledigt Regierung Muß seine Arbeit des Verbesserns der öffentlichen Transportmittel. Leiter
von ihnen, indem er mehr laufen läßt, bildet aus. Omar Lopez hatte einen interessanten Buchstaben der
andere Tag (Nachforschender, Sept. 21, 2004) sagend sind wir das einzige Land auf Masse,
die nicht ein annehmbares Zugsystem und das Aufzählen der vielen Verdienste des Habens
ein hat. Leiter von ihnen Spielraum einfacher bildend nach und von den Provinzen,
dadurch decongesting Metro Manila.

Ich habe die gleiche Sache eine Anzahl von Zeiten gesagt. Das Problem ist nicht der
demonstrierbare Mangel an Verdienst der Züge, es ist der demonstrierbare Mangel an Willen
der Regierung. Die eine Sache, die beeindruckend in seiner Weise steht, ist, Straßen
und Brücken die Autovorhalle, die die Verkäufer der Autos, des Benzins,
der Gummireifen und anderer Auto-in Verbindung stehender Produkte sowie die allgemeinen Beamten
miteinschließt, gewählt oder appointive, die Kapital in Verlegenheit bringen, mit denen
nicht der Norm entsprechendes errichten, oder sogar das nicht vorhanden.

Regierung Muß erledigt seine Arbeit, aber wir müssen unsere tun, auch. Autos sind nicht ein
Transportmittel in diesem Land, sie sind ein Geisteszustand gerecht. Sie tragen
mit ihnen eine Kultur -- eine „Autokultur“ -- das hat unsere städtische Bewohner gespannte
übererfindung fords. Jack hat, auch über das Unternehmen Sachen von einem Schritt zur gleichen Zeit
Recht. Buchstäblich im Falle des Gehens. Das ist etwas, übrigens, das Sie
erlernen, wann Sie Europa und andere Länder besichtigen: obwohl ihre Bewohner, die weit
luxuriöser als wir Phasen sind, hatten sie nicht vergessen, wie man geht. Ihre
eigene Autokultur hat nicht ihre gehende Kultur ruiniert. Ein GefährteFilipino
beschwerte einmal sich zu mir in einem solchen sojourn: „Nicht denken sie überhaupt an Haben
der Dreiräder hier? „Nr., mein liebes, sie nicht. Welches ist, warum sie weit luxuriöser
als leben, wir.

Carless ist nicht das Ende der Welt. Es ist der Anfang von ihm gerecht.

dia Carro-livre
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Hi lá!

Eu pensei apenas que este artigo vale a pena compartilhar de um de meus escritores
favoritos da opinião nas Filipinas.

Há a RUB: Carless
atualizado Sept 23 de 00:41 am (tempo de Mla), 2004
pela nota do editor do serviço
de notícia de Conrado de

Quiros Inquiridor: Publicado na página A14 da introdução setembro de 23, 2004
do inquiridor diário Philippine


EU VI meu amigo Jack Yabut na canaleta da televisão de ANC última segunda-feira.
Plugging para o dia de Carless do mundo, que é amanhã. Como o dia da terra
e o No. - dia, meios fumando do dia de Carless do mundo extrair a atenção a um bane,
nestes smog do caso e tráfego causados por veículos de motor, e às maneiras do achado
diminui-lo.

Jack ele mesmo teve diversas sugestões -- pools organizando do carro, fazendo exame
do transporte público (o chefe delas o trânsito e a luz aéreos do trilho do Metro
cerca o trânsito), de biking, e de andar ao escritório ou para casa se não forem demasiado
distantes fora. O truque é fazer exame, disse ele, coisas de uma etapa de cada vez mas fazê-los
com algum regularity. Talvez você pode fazer exame transporte público uma vez de uma semana,
completamente aparte de seu dia da carro-proibição. Você faz que regularmente, se transforma
um hábito, e os hábitos fazem para mudanças attitudinal.

Pedido o que o inspiraram fazer exame acima deste crusade, Jack dito que honesta
era não heroism elevado mas self-interest liso. Quer respirar
o ar razoavelmente limpo, um fato que se torne mais menos e mais menos possível no Metro Manila hoje.
Seu interesse não exaggerated. I eu mesmo têm uma imagem gráfica da poluição
de Manila do Metro em minha cabeça. Eu era dia de um verão da para fora--cidade no desengate um
certos anos há, e porque usual eu fiz exame do vôo do alvorecer. Eu faço que porque eu posso
já não tolerar o tráfego, desperdiça meu tempo e desgasta meus nervos. O plano
tinha retirado apenas e eu poderia ver a luz cinzenta quebrar no leste. Então
a minha surpresa, eu vi uma linha listar através do horizonte apenas acima
da cidade dormir. Tudo abaixo dele era por mais escura que a fuligem e tudo acima dele
fossem desobstruídas como o céu. Fêz exame de certos momentos para que eu realize o que essa linha era.
Era onde o smog começou, ou levantava-se até. Startled me para realizar que eu
vivi nas profundidades very dessa fuligem escura. Eu estava contente mim deixava-o, se
somente temporariamente.

O contribuinte o mais grande lá é, naturalmente, os veículos de motor. E
carros confidenciais -- de qualquer modo mais eficiente suas exaustões são comparadas àquelas
das barras-ônibus e dos jeepneys -- é o culpado principal. Isso é assim que por causa de seu
inefficiency sheer em ferrying uma ou dois pessoas do ponto A para apontar B
em toda a hora dada comparada às barras-ônibus e os jeepneys e os trens que transportam um horde
do excesso bedraggled das carcaças o mesmos tempo e espaço. Os carros confidenciais são também
fàcilmente o contribuinte o mais grande ao tráfego pelo mesmo símbolo. Demasiado espaço,
demasiado pouco pessoa.

I eu mesmo movimentação, mas eu não sentem nenhum pangs pequeno do conscience quando eu v
triciclos e barras-ônibus que gemo com carga humana. Eu começo ainda mijado fora de quando
os triciclos dobram as estradas principais, mantendo levantado o tráfego para os veículos
mais rápidos, e as barras-ônibus obstruem meu trajeto, particularmente na parte do mall
da manutenção programada aquela conduz para fora à estrada de EDSA (um problema simples os meios aides de dúzia ou
assim que tráfegos lá não pode parecer resolver); mas o recognition eu estou arrastando
minha única carcaça sobre alguma distância quando fizerem assim que as centenas deles
me dão a pausa.

Eu faço exame do MRT, como eu disse em uma coluna mais adiantada, indo a Makati,
em menos nas ocasiões que eu sou persuadido ir lá. Não é minha parte
favorita do metropolis; Manila é, para as razões que não têm nada fazer com
Atienza. Não é meramente que eu controlo escapar do lote enorme do estacionamento sabido
como Edsa-one das alegrias de fazer exame do trânsito do trilho do Metro estou olhando para baixo
em todos os carros que não se movem abaixo e conhecendo o não esteja lá -- é que eu
controlo escapar dos cuidados de encontrar um lugar ao parque no lote
enorme do non-estacionamento sabido como a cidade de Makati. Jack é direito: Às vezes, o self-interest
enlightened faz o truque.

Eu sei os argumentos que foram levantados de encontro ao transporte público.
Principalmente, isso que suga. É aglomerado, é lento e é um paradise do pickpocket
ou do homem do holdup. O argumento não é sem mérito, embora, como
a introdução de sair do país e de trabalhar no exterior, seja um tangle
do galinha-e-ovo. A solução é própria o problema. Nós saimos do país,
o país começamos mais maus, outro encontramos mais razão deixá-la. Nós compramos mais e
mais carros, o transporte público é deixado aos cães ou os pobres, nós compramos mais e
mais carros. E mate-se -- e nossas crianças -- com problemas do pulmão.

Ou cancer: Você observou que é estiveram na ascensão sobre os anos? Mas
aquela é uma outra história.

Claramente, a obrigação do governo faz seu trabalho de melhorar o transporte público. O chefe
deles funcionando mais treina. Omar Lopez teve uma letra interessante
o outro dia (inquiridor, Sept. 21, 2004) dizendo nós somos o único país na terra
que não tem um sistema decent do trem e enumerating muitos méritos
de ter um. Chefe deles que fazem o curso mais fácil a e das províncias,
Metro desse modo decongesting Manila.

Eu disse a mesma coisa um número de vezes. O problema não é
a falta demonstrable do mérito dos trens, ele é a falta demonstrable da vontade
do governo. A uma coisa que está formidably em sua maneira é o lobby
do carro, que inclui os sellers dos carros, da gasolina, dos pneus e de outros
produtos carro-relacionados as well as os oficiais públicos, elective ou
appointive, que encurralam os fundos com que para construir substandard, ou mesmo
inexistente, estradas e pontes.

A obrigação do governo faz seu trabalho, mas nós temos que fazer nossos, demasiado. Os carros não são
justo meios do transporte neste país, eles são um estado de mente. Carregam
com eles uma cultura -- do “uma cultura carro” -- isso tem nossa invenção excedente agog
de Ford dos moradores urbanos. Jack é direito, demasiado sobre fazer exame coisas de uma etapa de
cada vez. Literalmente, no exemplo de andar. Aquele é algo pela maneira que você
aprende quando você visita Europa e outros países: embora seus moradores vivos
distante mais luxuriously do que nós, não se esqueceram de como andar. Sua
própria cultura do carro não destruiu sua cultura andando. Um Filipino do companheiro
queixou-se uma vez me em um tal sojourn: “Não pensam sempre de ter
triciclos aqui? “No., meu caro, não. Qual é porque vive distante
mais luxuriously do que nós.

Carless não é a extremidade do mundo. É justo o começo dele.

Bil-fri dag
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Hi där!

Är rättvis tanke I denna artikel värd som delar från en av min favorit-
åsiktförfattare i Filippinerna.

Det finns ruben: Carless som
uppdateras Sept 23, 2004 för den 00:41 förmiddagen (Mla tid)
vid den Conrado de Quiros
Person som frågar nyhetstjänst

redaktören noterar: Publicerat på sidan A14 av Septemberet 23, utfärdar 2004 av
den filippinska dagstidningpersonen som frågar som


JAG SÅGAR min vänstålar, Yabut på ANC-televisionen kanaliserar sist Måndag. Han
pluggade för den världsCarless dagen, som är morgondagen. Lik jorddag
och nr. - röka dag, hjälpmedel för världsCarless dag för att dra uppmärksamhet till en bane, i
denna fallsmog och för att trafikera orsakadt med motorfordon och till fyndväg
att minska det.

Den själva stålar hade flera förslag -- uppläggningsamåkningsorganisationer och att ta
offentlig transport (chefen av dem den över huvudet Metrostången genomreser och tänder
stången genomreser) som cyklar och går till kontoret eller hemmet, om de inte är för
fjärran. Trick är att ta saker en kliver i sänder, sade han, men att göra
dem med någon regularity. Kanske kan du ta offentlig transport, när en vecka som
är din, bil-förbjuder ganska frånsett dag. Du gör att regelbundet, det blir
en vana, och vanor gör för attitudinal ändringar.

Sila said att honestly det var inte upphöjt hjältemod utan vanlig egennytta, frågat vad
inspirerade honom för att ta upp detta korståg. Han önskar att andas
luftar rimligen fullständigt, ett faktum, som har blivit mindre, och mindre möjlighet i metroen Manila i dag.
Hans bekymmer överdrivas inte. I jag själv har ett grafiskt att avbilda av Metro
Manilas förorening i mitt huvud. Jag var på entown snubblar en sommar dag
några år sedan, och, som vanligt jag tog gryningflyg. Jag gör att, därför att jag kan
ej längre tolerera, trafikera, det slöser bort min tid och sliter min nerver. Det plant
hade tagit precis av, och jag kunde se grå färg avbrott lätt i öst. Därefter till
min överrrakning, sågar jag en fodra som precis görar strimmig över horisonten ovanför
den sova staden. Allt som var nedanfört var det, mörkret, som sot och allt ovanför det
var klara som skyen. Det tog några ögonblick för att mig ska realisera att vad fodrar det, var.
Det var, var smogen började, eller ron upp till. Det skrämmde mig för att realisera att jag
bodde i de very djupen av det mörkersot. Jag var glad mig lämnade det, om
endast tillfälligt.

Den största bidragsgivaren där är, naturligtvis, motorfordonen. Och
personbilar -- det however effektivare deras evakuerar jämförs till de
av bussar och jeepneys -- är den huvudsakliga gärningsmannen. Det är, så på grund av deras
rena inefficiency, i att färja en eller två personer från, peka A för att peka B på
någon given tid som jämförs till bussar och jeepneys och drev som transportsträckan en hord
av bedraggled kadaver över samma tajmar och görar mellanslag. Personbilar är också
lätt den största bidragsgivaren som trafikerar vid det samma tecken. För mycket utrymme,
för få folk.

I- jag själv drev, men I-känselförnimmelse inga lilla sting av samvete, när jag ser
trehjulingar och bussar som är stönande med människalast. Stillbild I får skitförbannad, när
trehjulingarna ply de huvudsakliga vägarna, innehav trafikerar upp för de snabbare
medlen och busskvarteret min bana, bestämt i delen av SM-
gallerien som leder ut till EDSA-huvudvägen (ett enkelt problem det halva dussinet eller så
trafikerar medhjälparear där inte kan verka för att lösa); men kånka för förmiddag för erkännande som I
är mitt, sular kadavret över något distanserar stunder som de gör, så hundratals ger
de mig paus.

Jag tar MRTEN, som jag har sagt i en tidigare kolonn som går till Makati, på
least på, orsakar I-förmiddagen som övertalas för att gå där. Det är inte min favorit-
del av metropolisen; Manila är, för resonerar som har ingenting att göra med
Atienza. Det är inte bara att jag klarar av till flykten som den enorma parkeringsplatsen som är bekant
som Edsa-one av glädjearna av att ta Metrostången, genomreser ser besegrar på
alla röra nedanfört för bilar inte och veta dig inte var där -- det är att jag
klarar av till flykten omsorgarna av att finna en förlägga för att parkera i det enormt
non-parkera mycket bekant som den Makati staden. Stålar är höger: Ibland gör
upplyst egennytta trick.

Jag vet argumenten som har lyftts mot offentlig transport.
Främst det som den suger. Det trängas ihop, är det långsamt, och det är ficktjuv eller
rånöverfallman paradis. Argumentet är inte without merit, även om, gillar
utfärda av att lämna landet, och arbetet utomlands, är det enägg
tova. Lösningen är sig själv problemet. Vi lämnar landet,
landet får värre, andra finner resonerar mer för att lämna det. Vi det mer köp och
mer bilar, offentlig transport lämnas till hundkapplöpningen eller det fattigt, oss det mer köp och
mer bilar. Och byte oss själva -- och våra barn -- med lungproblem.

Eller cancer: Inte märkte du som är har varit på löneförhöjningen över åren? Men
det är en annan berättelse.

Klart gör regeringmust dess jobb av att förbättra offentlig transport. Chef
av dem vid spring som mer utbildar. Omar Lopez hade intressera märka
den annan dagen (personen som frågar, Sept. 21 2004) ordstäv är vi det enda landet på jord
som inte har ett anständigt drevsystem och enumerating av de många meriterna av
att ha en. Chefen av dem danande reser lättare till och från landskapen som
decongesting därmed metroen Manila.

Jag har sagt det samma tinget ett nummer av tider. Problemet är inte
den påvisbara bristen av merit av drev, det är den påvisbara bristen av ska av
regering. Det ett tinget, som står formidably i dess är långt bil
lobbyen, som inkluderar säljarna av bilar, bensin, tröttar, och andra
bil-släkta produkter as well as statlig tjänsteman, det elective eller
appointive, som tränga någon fonder, med som att bygga undermåligt, eller även
icke existerande, vägar och överbryggar.

Regeringmust gör dess jobb, men vi måste att göra vår, för. Bilar är inte rättvis
kommunikationsmedel i detta land, dem är ett statligt av varar besvärad. De bär
med dem en kultur -- ”en bilkultur”, -- det har våra stads- invånare som är agog
över Ford uppfinning. Stålar är höger, om att ta saker en kliver för på
en tid. Formligen i fallet av att gå. Det är något, för resten som du
lärer när du besöker Europa och andra länder: fast deras levande invånare
långt än oss luxuriously, har de inte glömt hur man går. Deras
egna bilkultur har inte havererat deras gå kultur. En med- filippin
klagade en gång till mig i en sådan sojourn: ”Inte de någonsin funderare av att ha
trehjulingar här? ”Nr.en, min raring, de inte. Vilket är varför de bor långt
luxuriously än, vi.

Carless är inte avsluta av världen. Det är rättvist starten av det.

Автомобил-свободно день
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Hi там!

Я как раз думал эта статья be worth делить от одного из моих любимейших
сочинителей мнения в Philippines.

Будет протирка: Carless
уточнило cSept 23 00:41 am (времени Mla), 2004
примечанием редактора службы новостей
Conrado de

Quiros Inquirer: Я опубликован на странице A14 вопроса 23-ье сентября 2004
Philippine ежедневного Inquirer


Я УВИДЕЛ моего друга Jack Yabut на ТВ канале ANC последний понедельник. Он
затыкал на днем Carless мира, который будет завтрао. Как день земли
и нет - куря день, середины дня Carless мира нарисовать внимание к bane, в
этих смоге случая и движении причиненных моторными транспортами, и к дорогам находки
lessen оно.

Jack себя имел несколько предложений -- организуя бассеины автомобиля, принимающ
общественный транспорт (вождь их надземные переход и свет рельса Metro
прокладывает рельсы переход), велосипед, и гулять к офису или домой если они не слишком
далеки. Выходка должна предпринять вещам один одновременно, он сказал, но сделать
они с некоторой закономерностью. Возможно вы можете принять общественный транспорт once a week,
довольно отдельно от вашего дня автомобил-запрета. Вы делаете что регулярно, будет
привычкой, и привычки делают для attitudinal изменений.

Попрошено воодушевило его take up эта кампания, сказанный Jack что честно
было не lofty героизмом а обыкновенным толком своекорыстием. Он хочет вздохнуть
разумно чистым воздухом, фактом который был less and less по возможности в Metro Manila сегодня.
Его забота не утрирована. Себя iий имеет графическое изображение загрязнения
Metro Manila в моей головке. Я был на день лета вне--городка отключении один
некоторые леты тому назад, и по мере того как обычно я принял полет рассвета. Я делаю что потому что я могу
no longer не допустить движение, он расточительствует мое время и изнашивает мои нервы. Плоскость
как раз take off и я смог увидеть, что серый свет сломал в востоке. После этого к
моему сярпризу, я увидел, что линия исчертила через горизонт как раз над
городом спать. Все под им было темно по мере того как сажа и все выше оно
были ясны как небо. Оно приняло некоторые моменты для меня для того чтобы осуществить та линия была.
Оно было где смог начал, или поднимало up to. Оно startled я для того чтобы осуществить я
жило в очень глубинах той темной сажи. Я был радостен я оставлял оно, если
только временно.

Самый большой contributor там будет, of course, моторными транспортами. И
приватные автомобили -- как бы эффективно их вытыхания сравнены к тому
из шин и jeepneys -- GLAVNая виновница. То поэтому из-за их
отвесного inefficiency в ferrying один или два миллиона люд от пункта a для того чтобы указать b на
любое, котор дали время сравненное к шинам и jeepneys и поездам тянут horde
запачканных туш над такими же временем и космосом. Приватные автомобили будут также
легко самым большим contributor к движению by the same token. Too much космоса,
too few людей.

Себя iий привод, но я не чувствуем никакие малые угрызения совести когда я вижу
трициклы и шины кряхтея с людским грузом. Я все еще получаю pissed с когда
трициклы курсируют GLAVNые дороги, задерживая движение для более быстрых
кораблей, и шины преграждают мой курс, определенно в части мола
SM то водит вне к хайвею EDSA (простой вопрос половинные помощники дюжины или
поэтому движений там не может показаться, что разрешило); но опознавание я lugging
моя единственная туша над некоторым расстоянием пока они делают поэтому сотниы их
дают мне перерыв.

Я принимаю MRT, по мере того как я говорил в более предыдущей колонке, идя к Makati, на
самое меньший на случаях, котор я уговорен пойти там. Не будет моей любимейшей
частью metropolis; Manila, для причин которые не имеют ничего сделать с
Atienza. Оно не просто что я управляю избеубежать огромное места для стоянки известное
как Edsa-one утех принимать переход рельса Metro смотрю вниз на
всех автомобилях не двигая ниже и знающ вас не там -- он что я
управляю избеубежать внимательности считать место к парку в огромной
серии non-стоянкы автомобилей известный как город Makati. Jack прав: Иногда, просвещенное
своекорыстие делает выходку.

Я знаю аргументы были подняты против общественного транспорта.
Главным образом, то, котор оно всасывает. Оно о, оно медленно и оно pickpocket или
рай человека holdup. Аргумент не без заслуги, хотя, как
вопрос выходить страна и работать зарубежом, будет путать
цыпленк-и-яичка. Разрешением самим будет проблема. Мы выходим страна,
страна получаем более плохими, другие находим больше причины оставить она. Мы покупаем больше и
больше автомобилей, общественный транспорт передано к собакам или бедные, мы покупаем больше и
больше автомобилей. И убейте -- и наши дети -- с проблемами легкя.

Или рак: Вы заметили будет находитесь на подъеме над летами? Но
то будет другой рассказ.

Ясно, сусло правительства делает свою работу улучшать общественный транспорт. Вождь
их путем бежать больше тренирует. Omar Lopez имело интересное письмо
другой день (Inquirer, cSept. 21, 2004) говоря мы будем единственной страной на земле
которая не имеет пристойную систему поезда и перечислять много заслуг
иметь одно. Вождь их делая перемещение легко to and from провинции,
таким образом decongesting Metro Manila.

Я говорил такую же вещь несколько времена. Проблемой не будет
demonstrable отсутсвие заслуги поездов, его будет demonstrable отсутсвие воли
правительства. Одна вещь стоит formidably в своей дороге лоббиом
автомобиля, которое вклюает продавецов автомобилей, газолина, автошин и других
автомобил-родственных продуктов также, как общественные должностные лица, выборно или
appointive, которые загоняют фонды в угол с которыми построить substandard, or even
non-existent, дороги и мосты.

Сусло правительства делает свою работу, но мы должны сделать ours, слишком. Автомобили не справедливы
means of transport в этой стране, они будут положением о намерениях. Они носят
с ими культуру -- «культура автомобиля» -- то имеет наши урбанские dwellers agog
над вымыслом Форд. Jack прав, слишком о предпринимать меры вещам один на
времени. Буквальн, в случае гулять. То что-то by the way, котор вы
учите когда вы посещаете Europe и другие страны: хотя их dwellers в реальном маштабе времени
далеко роскошно чем мы делают, они не забывали как погулять. Их
собственная культура автомобиля не разрушала их гуляя культуру. Filipino собрата
раз жаловался к мне в одном таком sojourn: «Они всегда не думают иметь
трициклы здесь? «Нет, мое дорогое, они не делают. Почему они живет далеко
роскошно чем мы делаем.

Carless не будет концом мира. Оно справедливо старт его.

Auto-vrije Dag
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Hallo daar!

Ik dacht enkel dit artikel de moeite waard is delend van één van mijn favoriete
adviesschrijvers in de Filippijnen.

Er is de Oneffenheid: Carless
werkte Sept., 2004 van 00:41 am (tijd Mla) 23
door de Nota van de Redacteur van de Dienst
van het Nieuws van Conrado de

Quiros Inquirer bij: Gepubliceerd op pagina A14 van 23 September, de kwestie van 2004 van
de Filippijnse Dagelijkse Onderzoeker


ZAG ik mijn vriend Jack Yabut op het ANC televisiekanaal vorige Maandag. Hij
stopte voor de Dag van Carless van de Wereld, die morgen is. Als de Dag van de Aarde
en Nr - het roken de Dag, de Dag van Carless van de Wereld betekent om de aandacht te vestigen op bane, in
dit gevalsmog en verkeer dat door gemotoriseerde voertuigen wordt veroorzaakt, en manieren te vinden om
het te verminderen.

Jack zelf had verscheidene suggesties -- organiseert autopools, die openbaar
vervoer (leider die van hen de luchtMetro Doorgang van het Spoor en de Lichte Doorgang
van het Spoor) nemen, en aan het bureau of het huis biking loopt als zij niet te veel
weg zijn. De truc moet dingen tegelijkertijd, zei hij, nemen één stap maar hen
doen met wat regelmatigheid. Misschien kunt u openbaar vervoer één keer in de week, vrij
behalve uw auto-verbod dag nemen. U doet dat regelmatig, het een gewoonte
wordt, en de gewoonten maken voor gedragsveranderingen.

Gevraagd wat hem inspireerde om deze kruistocht op te nemen, zei Jack dat eerlijk
het lofty heroism maar geen duidelijk eigenbelang was. Hij wil redelijk
schone lucht, een feit dat ademen steeds minder vandaag mogelijk in Metro Manilla is geworden.
Zijn zorg is niet overdreven. I zelf hebben een grafisch beeld van Metro
de verontreiniging van Manilla in mijn hoofd. Ik was op de dag van de de uit-van-stad reis één zomer
sommige jaren geleden, en aangezien gebruikelijk ik de dageraadvlucht nam. Ik doe dat omdat ik verkeer
kan niet meer tolereren, verspilt het mijn tijd en verzwakt mijn zenuwen. Het vliegtuig was
net van start gegaan en ik kon het grijze lichte breken in het oosten zien. Dan aan
mijn verrassing, zag ik een lijn wegschietend over de horizon net boven de
slaapstad. Alles onder het was donker als roet en alles boven het
was duidelijk als hemel. Het nam sommige ogenblikken voor me om te realiseren wat die lijn was.
Het was waar de smog, begon of tot toenam. Het schrok me op om te realiseren ik
in de eigenlijke diepten van dat donkere roet leefde. Ik was blij ik het, als slechts
tijdelijk verliet.

De grootste medewerker zijn er, natuurlijk, de gemotoriseerde voertuigen. En
privé auto's -- nochtans efficiënter worden hun uitlaten vergeleken bij die
van bussen en jeepneys -- zijn de belangrijkste beklaagde. Dat moet zo wegens hun
zuivere ondoelmatigheid in ferrying één of twee personen van Punt A B in om het even welke
bepaalde tijd Richten in vergelijking met bussen en jeepneys en de treinen die horde vervoeren
van bedraggled karkassen over de zelfde tijd en de ruimte. De privé auto's zijn ook
gemakkelijk de grootste medewerker aan verkeer tevens. Teveel ruimte,
ook weinig mensen.

I zelf aandrijving, maar ik voel geen kleine pangs van geweten wanneer ik
driewielers zie en bussen die met menselijke lading kreunen. Ik word nog weg pissed wanneer
de driewielers de belangrijkste wegen beoefenen, steunend verkeer voor de snellere
voertuigen, en de bussen mijn weg, in het bijzonder in het deel van de wandelgalerij blokkeren
SM die uit tot weg leidt EDSA (een eenvoudig probleem de helft dozijn of zo
verkeersassistenten daar kan niet schijnen op te lossen); maar de erkenning trek ik
mijn enig karkas over één of andere afstand terwijl zij doen zodat geven honderden
hen me pauze.

Ik neem MRT die, zoals ik in een vroegere kolom heb gezegd, naar Makati gaat, bij
de minst bij de gelegenheden word ik overreed om daar te gaan. Het is niet mijn favoriet
deel van metropolis; Manilla is, om redenen die niets hebben met Atienza
te doen. Het is niet slechts dat ik erin slaag om aan de reusachtige parkerenpartij te ontsnappen die als
edsa- van de vreugden om de Metro Doorgang van het Spoor te nemen wordt bekend bekijk neer
alle zich auto's die niet hieronder bewegen en het wetend u niet daar bent -- het is dat ik
erin slaag om aan de zorgen te ontsnappen van het vinden van een plaats om in de reusachtige niet-parkeert
partij te parkeren die als Stad Makati wordt bekend. Jack is juist: Soms, doet
het geïnformeerden eigenbelang de truc.

Ik ken de argumenten die tegen openbaar vervoer zijn opgeheven.
Hoofdzakelijk, dat het zuigt. Het is overvol, is het langzaam en het is pickpocket of
vertragings man paradijs. Het argument is niet zonder verdienste, hoewel, als de
kwestie van het verlaten van het land en in het buitenland het werken, het een kip-en-eiverwarring
is. De oplossing is zelf het probleem. Wij verlaten het land, slechter
wordt het land, vinden anderen meer reden om het te verlaten. Wij kopen meer en
meer auto's, wordt het openbare vervoer verlaten aan de honden of de armen, kopen wij meer en
meer auto's. En doden zelf -- en onze kinderen -- met longproblemen.

Of kanker: Is hebben u niet opmerkte die op de stijging in de loop van de jaren? Maar
dat is een ander verhaal.

Duidelijk, moet de overheid zijn werk doen van het verbeteren van openbaar vervoer. Leider
van hen door meer treinen in werking te stellen. Omar Lopez had een interessante brief de
andere dag (Onderzoeker, Sept. 21, 2004 die) zijn wij het enige land op Aarde zeggen
die geen fatsoenlijk treinsysteem en het opsommen van de vele verdiensten van het hebben van
heeft. Leider van hen die reis maken aan en van de provincies gemakkelijker,
daardoor decongesting Metro Manilla.

Ik heb het zelfde ding een paar keer gezegd. Het probleem is niet het
aantoonbare gebrek aan verdienste van treinen, is het het aantoonbare gebrek van zal van
overheid. Het één ding dat zich geweldig op zijn manier bevindt is de auto
hal, die de verkopers van auto's, benzine, banden en andere op autobetrekking hebbende
producten evenals openbare ambtenaren omvat, verkiezings of
van benoeming, die de hoek financiert waarmee om beneden de maat, of zelfs onbestaand
, wegen en bruggen aan te leggen.

De overheid moet zijn werk doen, maar wij moeten van ons doen, ook. De auto's zijn niet alleen
een transportmiddel in dit land, zijn zij een staat van mening. Zij dragen
met hen een cultuur -- een „autocultuur“ -- dat heeft onze stedelijke bewoners opgewonden
over de uitvinding van Ford. Jack is juist, ook over tegelijkertijd het nemen van dingen één stap
. Letterlijk, in het geval van het lopen. Dat is iets door de manier u
leert wanneer u Europa en andere landen bezoekt: hoewel hun levende bewoners
veel luxuriously dan wij, hebben zij niet vergeten hoe te te lopen. Hun
eigen autocultuur heeft hun het lopen cultuur niet gesloopt. Een medeFilipijner
klaagde eens aan me in één dergelijk tijdelijk verblijf: „Niet hier denken zij ooit aan
het hebben van driewielers? „Nr, mijn beste, zij niet. Welke is waarom zij veel luxuriously
dan leven wij.

Carless is niet het eind van de wereld. Het is enkel het begin van het.

يوم [كر-فر]
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
喂那里!

أنا فقط فكّرت [ب وورث] هذا مادة يشارك من واحدة من ي مفضّلة
رأي كاتبات في فليبين.

هناك العمليّة حكّ: [كرلسّ]
حدّ 00:41 قبل الظّهر ([ملا] وقت) [سبت] 23, 2004
ب [كنردو] [د] [قويروس]
[إينقويرر] [نوس سرفيس]

محررة بطاقة: ينشر على صفحة [أ14] من سبتمبر - أيلول 23, 2004 إصدار من
المحققة


فيليبينيّة يوميّة رأى أنا صديقتي [جك] [يبوت] على ال [أنك] تلفزيون قناة يوم الإثنين متأخّرة. هو
كان سدّ للعالم [كرلسّ] يوم, أيّ يكون الغد. مثل أرض يوم
و [نو-سموكينغ] يوم, عالم [كرلسّ] يوم [منس] أن يسحب إنتباه إلى لعنة, في
هذا حالة ضباب دخانيّ وحركة مرور يسبّب ب [موتور فهيكل], وإلى اكتشاف طرق أن
يقلّل هو.

تلقّى [جك] بنفسي عدّة اقتراحات -- ينظّم سيارة بركات, يأخذ
نقل عامّة (يسيّج رئيس من هم العلويّة مترو سكّة حديديّة عمليّة عبور وضوء
عمليّة عبور), ركب درّاجة, ويمشي إلى المكتب أو إلى البيت إن هم ليسوا أيضا
بعيدة باتّجاه آخر. الخدعة أن يأخذ أشياء واحدة خطوة [أت ا تيم] [, ه سيد,] غير أنّ أن يتمّهم
مع بعض نظامية. ربّما أنت يستطيع أخذت نقل عامّة [أنس ا ويك],
الى حدّ بعيد [أبرت فروم] ك [كر-بن] يوم. أنت تتمّ أنّ بانتظام, يصبح هو
عادة, وعادات يجعلون لتغيرات موقفيّة.

يسأل ماذا ألهمه أن يقصّر هذا حرب صليبيّة, [جك] يقال أنّ بنزاهة
[ب] هو لم بطولة متكبّرة غير أنّ المصلحة الشخصيّة جلّيّة. هو يريد أن يتنفّس
هواء نظيفة معقولا, حقيقة أنّ قد أصبح [لسّ ند لسّ] يمكن في مترو مانيلاّ اليوم.
لا يبالغ اهتمامه. يتلقّى [إي] بنفسي صورة بيانيّة من مترو
مانيلاّ تلوث في رأسي. أنا كنت على [أوت-وف-توون] رحلة واحدة فصل صيف يوم
بعض سنون [أغو], وبما أنّ معتادة أنا أخذت الفجر رحلة. أنا أتمّ أنّ لأنّ أنا يستطيع
[نو لونجر] تسامحت حركة مرور, يبدّد هو وقتي ويهترئ أعصابي. [تك وفّ] الطائرة
تلقّى فقط وأنا استطاع رأيت ضوء رماديّة يكسر في الشرق. بعد ذلك إلى
مفاجأتي, رأى أنا خطّ يخطّط عبر الأفق فقط فوق ال
ينام مدينة. كان كلّ شيء تحت هو مظلمة بما أنّ سناج وكلّ شيء فوق هو
كان واضحة كسماء. هو أخذ بعض أعزام ل ي أن يحقّق ماذا أنّ خطّ كان.
هو كان حيث الضباب دخانيّ بدأ, أو ارتفع [أوب تو]. هو أدهشني أن يحقّق عاش أنا
في الأعماق جدّا من أنّ سناج مظلمة. أنا كنت سعيدة أنا كان ترك هو, إن
فقط مؤقّتا.

المساهمة كبيرة هناك, [أف كورس], ال [موتور فهيكل].
وسيارات خاصّة -- مهما أكثر فعّالة قارنت عوادمهم إلى أنّ
من حافلات و [جيبنس] -- المتهمة رئيسيّة. أنّ لذلك بسبب لافاعليّتهم
مطبّقة في ينقل [أن ور توو] أشخاص من نقطة [ا] أن يدلّ [ب] في
أيّ يعطى وقت يقارن إلى حافلات و [جيبنس] وقافلة تموين أنّ يرفع حشد
من [بدرغّلد] هياكل على ال نفسه وقت وفراغ. سيارات خاصّة أيضا
بسهولة المساهمة كبيرة إلى حركة مرور [بي ث سم توكن]. [توو موش] فراغ,
[توو فو] الناس.

يشعر [إي] بنفسي إدارة وحدة دفع, غير أنّ أنا ما من ألم مفاجئ صغيرة ضمير عندما أنا أرى
درّاجة ثلاثية وحافلات يئن مع شحن إنسانيّة. أنا بعد أحصل [بيسّ] من عندما
ألحّ على الدرّاجة ثلاثية الطرق رئيسيّة, يعطّل حركة مرور للعربات سريعة
, والحافلات يسدّون ممري, بشكل خاصّ في الجزء من ال [سم]
مركز تجاريّ أنّ يقود خارجا إلى [إدسا] طريق عامّ (مشكلة بسيطة ال [هلف دوزن] أو لذلك
حركة مرور مساعدات هناك يستطيع لا يبدو أن يحلّ); غير أنّ التمييز يسحب
أنا هيكلي وحيدة على بعض بعد بينما هم يكون يتمّون لذلك مئات من هم
يعطونني توقّف مؤقّت.

أنا آخذ ال [مرت], بما أنّ أنا قد قلت في عمود مبكّرة, يذهب إلى [مكتي], في
بعض على المناسبات أنا أكون أقنعت أن يذهب هناك. هو ليس جزءي مفضّلة
من العاصمة; مانيلاّ, لأسباب أنّ يتلقّى لاشيء أن يتمّ مع
[أتينزا]. هو ليس فقط أنّ يدير أنا أن يهرب الضخمة موقف حصة يعرف
ك [إدس-ون] من السعادة من يأخذ المترو سكّة حديديّة عمليّة عبور ينظر إلى أسفل في
[ألّ ث] سيارات لا يتحرّك أدناه ويعرف أنت لست هناك -- هو أنّ يدير أنا
أن يهرب العنايات من يجد مكان إلى متنزهة في الضخمة
[نون-بركينغ] حصة يعرف ك [مكتي] مدينة. [جك] يصحّ: أحيانا, يتمّ ينار
المصلحة الشخصيّة الخدعة.

أنا أعرف الحجات أنّ يتلقّى يكون رفعت ضدّ نقل عامّة.
في الدّرجة الأولى, أنّ هو يمصّ. هو احتشدت, هو بطيئة وهو [بيكبوكت] أو
عمليّة سطو رجل جنة. ليس الحجة دون إستحقاق, رغم أنّ, مثل
الإصدار من يترك البلاد ويعمل في الخارج, هو يكون [شكن-ند-غّ]
مشتبك. الحل بنفسي المشكلة. نحن نترك البلد,
البلد يحصل مريضة, أخرى يجد كثير سبب أن يترك هو. نحن نشتري كثير
وكثير سيارات, تركت نقل عامّة إلى الكلاب أو الفقراء, نحن نشتري كثير
وكثير سيارات. وقتلتبنفسي -- وأطفالنا -- مع رئة مشاكل.

أو سرطان: يتلقّى لا أنت لاحظت أنّ يكون يكون على الإرتفاع على السنون? غير أنّ
أنّ آخر قصة.

بوضوح, حكومة يتمّ عفن شغله من يحسن نقل عامّة. يدرّب رئيس
من هم ب يركض أكثر. تلقّى عمر [لوبز] حرف ممتعة
الأخرى يوم (محققة, [سبت.]. 21, 2004) يقول نحن البلد وحيدة على أرض
أنّ لا يتلقّى محتشمة قافلة تموين نظامة ويعدّ ال كثير إستحقاقات من
يتلقّى واحدة. رئيس من هم يجعل سفر يتيح [تو ند فروم] المحافظات,
بذلك [دكنجستينغ] مترو مانيلاّ.

أنا قد قلت ال نفسه شيء [ا نومبر وف] أوقات. ليس المشكلة
الافتقار قابل للعرض إستحقاق القافلة تموين, هو الافتقار قابل للعرض إرادة
الحكومة. الواحدة شيء أنّ يقف [فورميدبلي] في طريقه السيارة
ردهة, أيّ يتضمّن البائعات من سيارات, بنزين, إطار العجلة وأخرى
منتوجات [كر-رلتد] [أس ولّ س] ال [بوبليك وفّيسل], انتخابيّة أو
[أبّوينتيف], الذي يحصر أموال مع أيّ أن يبني دون المعيار, [أر فن]
[نون-إكسيستنت], طرق وجسور.

حكومة يتمّ عفن شغله, غير أنّ نحن يضطرّ أتمّت خاصّتي, أيضا. سيارات ليسوا صحيحة
[منس وف ترنسبورت] في هذا بلد, هم [ستت وف ميند]. هم يحملون
مع هم ثقافة -- "سيارة ثقافة" -- أنّ يتلقّى نا مدنيّة ساكنات [أغغ]
على [فورد] إختراع. [جك] يصحّ, أيضا حول يأخذ أشياء واحدة خطوة في
وقت. حرفيّا, [إين ث كس وف] يمشي. أنّ شيء بالمناسبة أنت
تعلم عندما أنت تزور أوروبا وأخرى بلاد: رغم أنّ ساكناتهم حيّة
بعيدا أكثر [لوإكسوريووسلي] من نحن يتمّون, لم ينسى هم يتلقّى كيف أن يمشي. هم
خاصّة سيارة لم يحطّم ثقافة يتلقّى هم يمشي ثقافة. رفيقة اشتكى فيليبينيّة
مرّة إلى ي في واحدة هذا [سجوورن]: "لا يفكّر هم في أيّ وقت من يتلقّى
درّاجة ثلاثية هنا? "رفض, ي عزيزة, يتمّ هم لا. أيّ يكون لما هم يعيشون بعيدا أكثر
[لوإكسوريووسلي] من يتمّ نحن.

[كرلسّ] ليس النهاية من العالم. هو صحيحة البداية من هو.